หลังจากที่สอบเสร็จก็ปิดเทอมมาได้ประมาณ1-2อาทิตย์แต่รู้สึกว่ามันผ่านไปเร็วมากเลยหง่ะ
หลังจากสอบเสร็จวันที่ 6 ก็ต้องจรลีก้าวย่างไปโรงเรียนอีกครั้ง
และก่อนวันประกาศผลสอบน้องที่เพิ่งขึ้นม.1ก็ถามว่าประกาศผลสอบต้องเอาอะไรไปมั้ย
ในฐานะที่มีประสบการ์ณก็บอกว่าไม่ต้องเอาอะไรไป
แต่ไอ้น้องเวรดันบอกว่าไม่แน่ใจเลยโทรถามเพื่อน
ขอบคุรแล้วเอ็งจะถามข้าทำไมฟะเนี่ย
หลังจากไม่สนใจก็เลยล้มตัวนอน
และตอนนี้เสียงนาฬิกาปลุกปลุกข้าพเจ้าให้ตื่นขึ้นในเวลาตีห้า
รู้สึกง่วงเป็นพิเศษเพราะตั้งแต่ปิดเทอมได้ซักพักก็นอนดึกตื่นเที่ยงตลอด
และเวลาหกโมงห้าสิบก็ถึงโรงเรียน
อันดับแรกก็โทรหาไอ้นุ่นเพื่อนในกลุ่มแต่มันยังไม่ได้ออกจากบ้านด้วยซ้ำ
แต่ดันมองเห็นไอ้เนมเพื่อนในกลุ่มอีกคนยืนคุยโทรศัพท์อยู่กับใครไม่รู้แต่คิดว่าน่าจะเป็นไอ้ยุ้ย
เรากับเนมก็เลยเดินไปคุยไปมันเดินเข้าไปที่ห้องมันบอกยังไม่มีใครมาเลย
ก็เลยเอ้อระเหยกันซักพักจนไอ้นุ่นกับไอ้ยุ้ยมากันพอดี
คุยเล่นเอ้อระเหยกันจนแปดโมง
ก็แยกย้ายไปที่ห้อง
เราก็ไปคุยกับกลุ่มโอตาคุในห้องและยังมีห้องอื่นด้วย
สารพัดการ์ตูนที่คุยกัน ทั้งY และไม่ Y
บางทีก็เป็นเรื่องโจ๊กการ์ตูนที่คนไม่ใช่โอตาคุฟังกันไม่รู้เรื่อง
จนกระทั่งครูเดินเข้ามา
ตะโกนถามครูว่า
"ครูใครสอบตกมั่ง"
คุณครูหันกลับมาแล้วบอกว่า
"เธอนั่นแหละ"
"แง"
นี่คือเสียงคร่ำครวญของเราเอง
แล้วก็กลับไปคุยกับโอตาคุอีกรอบ
แล้วไม่รู้เมื่อไหร่ก็ออกมานั่งกันหน้าห้องจากที่นั่งอยู่ในห้อง
คุยกันไปเรื่อยๆจนเกือบๆสิบโมง
ครูก็ยังไม่มาประกาศผลสอบซะทีก็เลยเริ่มบ่น
ซักพักครูคนเดิมก็ใช้ Mable หรือมิ้นท์ไปเอาของไปวางที่ห้องคอม
เราก็เลยอาสาไปด้วย
ก็คุยไปตลอดทางพอกลับลงมาก็ยังไม่ประกาศผลสอบ
ก็นั่งคุยเหมือนเดิมจนครูมาเรียกเข้าไป
ก็เลยไปนั่งประจำที่เวลาเรียนของตัวเอง
สังเกตว่าไอ้พวกที่เรียนเก่งๆบางคนไม่มา
เพราะรู้ตัวว่าตัวเองไม่ตก
ไอ้พวกที่มาคือพวกที่เรียนระดับกลางๆและห่วยๆทั้งนั้น
พอครูเริ่มขาน
บอกว่าเลขที่ 6 ตก
ก็กุมมือกับเพื่อนข้างๆแล้วร้อซี้ดซ้าดกันใหญ่
และพอประกาศอีกสองคนที่เหลือ
เท่านั้นแหละ
"เย้"
ทั้งเราทั้งเพื่อนข้างๆกระโดดกอดกันแบบไม่ได้นัดหมาย
"ไม่ตกแล้วว้อยๆ"
เพื่อนข้างๆเราร้องแบบนี้
ส่วนเราเหรอ
"อ๊ากไม่ตกแล้ว อ๊ากกกกกกก"
เนื่องจากกรี๊ดไม่เป็นเลยได้แค่อ๊าก
แถมดังนานด้วยจนคนเริ่มมองก็เลยเงียบ
แต่ครูยังไม่ปล่อยกลับบ้าน
แต่อารมณ์ค้างอยากปลดปล่อยด้วยการทำอะไรก็ได้ที่แสดงว่าดีใจสุดๆ
ก็เลยนั่งไม่ติกเก้าอี้
ปากขมุบขมิบร้องดีใจตลอดเวลา
แต่เพราะเสียงดังอยู๋แล้วเลยมีเสียงเหมือนพูดธรรมดา
แล้วพอครูปล่อย
เชื่อม่ะ
ร้องเป็นภาษาแมวเลยเหอะ
"เมี้ยวๆๆๆๆๆ"
อยู่อย่างเงี้ย
พอรู้ตัวอีกทีแทบเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนีเป็นนกกระจอกเทศเลยพี่น้อง
สติ of ตูข้ามันหายไปไหนโม้ดดดดดดดTTOTT
ไอ้ดลคนนี้เศร้าเหลือหลาย
แต่มีเพื่อนบางคนบอกว่า
"อย่างดลน่ะไม่ต้องกลัวตกหรอก"
แต่กรูกลัว ช่วยไม่ได้กังวลมาตลอดเลยรู้รึเปล่า
หลังจากนั้นก็ไปเจอกับน้องที่เลิกก่อนแล้ว
ตลอดทางถ้าเจอเพื่อนก็ทักตลอดว่าสอบผ่านมั้ย
จะเรียกทักไปตลอดทางก็ถูกแหละ
เพิ่งรู้ตัวเหมือนกันว่าเพื่อนเยอะขนาดนี้
เหอๆ
พอขึ้นรถไฟฟ้าก็เจอเพื่อนโอตาคุต่างห้อง
งานนี้อยู๋บนรถไฟฟ้ามันส์ระเบิดเลยคุยกันไม่รู้จักหยุด
เลยได้เพื่อนใหม่มาอีกเป็นขโยง
อยากบอกว่าในกลุ่มนั้นรู้จักอยู่คนเดียวเอง
และเมื่อขึ้นรถจะกลับบ้านแม่มารับ
เตรียมใจไว้แล้วไปที่ทำงานแม่ชัวร์
และก็โดนใช้มากมาย
นมกับขนมที่ไปซื้อมาจากเซเว่นก็โดนย่าแย่งกิน
ก็ยังดีน้องซื้อขายหัวเราะมาอ่านก็เลยอาศัยอ่านด้วย
ถึงจะไม่ใช่รีบอร์น นารูโตะ ฯลฯ อะไรพวกนี้ก็เถอะก็ยังดีกว่านั่งเซ็งล่ะจริงมั้ย
แต่ขนมก็ไม่ได้กินอะไรหรอกโดนใช้จนแทบไมได้กินต่างหาก
กลับบ้านเลยผาสุขอุรา
จะขี้เกียจให้สุดๆไปเลยยยย
ประมาณยึดสโลแกนราวี่(D.Gray Man)
หลังภารกิจเสร็จ 1 วัน
(ไม่ใช่ 1 วันแต่เป็นทุกวันต่างหาก)
จนวันนี้เพิ่งจะมาอัพบล็อคหลังจากดองไปนานเหอๆๆๆ
เดี๋ยวคราวหน้าจะมาอัพเรื่องทำโครงงาน
วันนี้เอาวันประกาศผลสอบไปก่อน
จะเรียกประกาศผลสอบไม่ถูกเพราะมันประกาศแต่ว่าใครตก
เพราะงั้นเรียกวันประกาศผลซ่อมดีกว่าเนอะ
